سامانه وبلاگ کتاب ادز

برای نوشتن از تاریخْ هزار و یک راه وجود دارد؛ بعضی‌ها سراغِ تاریخ سیاسی می‌روند و برخی دیگر سر از پیچ و خم‌های تاریخ اجتماعی درمی‌آورند. عده‌ای تاریخ‌نویسی‌های دیگران را رد می‌کنند و باقی از تاریخ‌های خشک و رسمیْ داستان‌های جذاب و گیرا می‌سازند. حالا نویسنده‌ای پیدا شده است که همهٔ این‌ راه‌های ظاهراً جدا از هم را به یکدیگر رسانده است و از آن مجموعه‌ای ساخته به نام «فصل‌های ناگفته تاریخ»

راه و رسم نویسندهٔ انگلیسی این مجموعه، یعنی جایلز میلتون، توجه وسواس‌گونه به جزئیات است. او دقیقاً آن جایی قلم را به‌دست می‌گیرد که باقی تاریخ‌نویسان قلم را زمین می‌گذارند و به خودشان استراحت می‌دهند. او از لابه‌لای آشغال‌های هیتلر پی به بیمارهای شدیدش می‌برد و از تحلیل عکسی خاک‌گرفته در آرشیو اسناد ملی لندن می‌فهمد که چرچیل به حمله شیمایی هول‌انگیری فرمان داده بود.

زبان شوخ و سرخوش نویسنده از عناوین کتاب‌هایش هم مشخص است. دو کتاب این مجموعه به نام‌های «وقتی هیتلر کوکائین می‌زد و مغز لنین جابه‌جا می‌شد» و «وقتی چرچیل گوسفندان را قربانی می‌کرد و استالین به یک بانک دستبرد می‌زد» به فارسی ترجمه شده است. هر کدام از این کتاب‌ها به دو بخش تقسیم شده‌اند و با عناوین «کتاب اول» و «کتاب دوم» از هم جدا شدند. این دو قسمت کتاب نیز باز به ۹ بخش تقسیم شده‌اند که هر کدام شامل سه نوشتهٔ کوتاه سه صفحه‌ای می‌شود.

زندگی یک مسیر مستقیم و سرراست نیست، شاید لازم باشد بارها برگردیم و از اول شروع کنیم. بارها بر سر دوراهی قرار می‌گیریم و نمی‌دانیم چه تصمیمی بگیریم. گاهی تصمیم می‌گیریم ولی در لحظه‌ای که باید قدم از قدم برداریم پاهایمان سست می‌شوند. دچار تردید و دودلی می‌شویم و احساس می‌کنیم اجبارهای زندگی مانع حرکت ما می‌شوند. مردم معمولا شرایط بیرونی را مقصر عدم پیشرفت خود می‌دانند.

عقل سلیم می‌گوید اگر مشکلی هست باید حل شود اما در عمل ما مشکلات را حل نمی‌کنیم. فردی که در یک رابطۀ زناشویی ناموفق گیر افتاده‌ است نمی‌خواهد به جدایی تن بدهد یا اگرچه از بدرفتاری کارفرمایش به تنگ‌ آمده‌ اما برای استعفا اقدامی نمی‌کند.

این فقط شعری از جورج برنارد شاو نیست، بلکه در واقع چکیدهٔ نگاه گیاهخوارن به دنیایی است که ظاهری متمدن دارد. با این حال، دنیای گیاهخواران چندان یکدست نیست و تاریخ و فراز و فرود خاص خودش را دارد. مثلاً وگان‌ها فقط یک شاخه از گیاهخواران هستند که در ابتدا از سوی دیگران و حتی گیاهخواران به افراطی‌گری متهم می‌شدند. آن‌ها هیچ محصول حیوانی (مانند لبنیات و عسل و…) استفاده نمی‌کنند و تا مدت‌ها با عنوان نه‌چندان خوشایند «گیاهخوار مطلق» نامیده می‌شدند. واژه وگان که حالا دیگر متداول شده است، اولین بار در سال ۱۹۸۹ ابداع شد تا چکیده‌ای باشد از فلسفهٔ آن‌ها:

واژهٔ وگان با گرفتن سه حرف ابتدایی و دو حرف انتهایی کلمه انگلیسی vegetarian ساخته شد. چرا که وگان «با گیاهخواری آغاز شده و تا رسیدن به نتیجه‌ای منطقی آن را ادامه می‌دهد.»(ص: ۲۷)

با این حال، مسئله اصلی وگان‌ها -یعنی پرهیز از مصرف هر فرآورده حیوانی- حداقل پنجاه سال قبل‌ از ابداع واژه وگانْ موضوع بحث و جدل در میان گیاهخواران بود. کتاب مرجع وگانیسم به این مجادلات خواندنی نگاه تازه‌ای کرده است و تاریخ شکل‌گیری این جنبش را از خلال مقالات و اعلامیه‌های اعضایش نوشته است.

وگانیسم یکی از آن پدیده‌های چند وجهی است که می‌توان آن را از زوایای مختلف نگاه کرد و فهمید. به همین دلیل است که افرادی با دغدغه‌های مختلفی جذب این جنبش شدند. حالا می‌توانیم بگوییم وگانیسم میدانی است که راه‌های اخلاق و حفاظت از محیط زیست و اقتصاد و بهداشت به آن ختم می‌شود. کتاب مرجع وگانیسم با آغاز شکل‌گیری این جنبش شروع می‌شود اما در ادامه به هر کدام از این راه‌ها نیز سرک می‌کشد و همین ویژگی کتاب است که آن را به قامت کتابی مرجع درآورده.

شاید اگر نیمی از توجهی که نیچه بعد از مرگش دریافت کرد در زمان حیاتش به دست می‌آورد این چنین کارش به جنون نمی‌کشید.

پیش از آنکه حرف حساب نیچه و فلسفه‌اش مشخص شود، او فردی عاصی، خطرناک و غیرقابل درک به حساب می‌آمد. چرا که شخصیت و فلسفه‌اش با حواشی زندگی و شایعات حول آن احاطه شده‌بود. اما به مرور همه این‌ها کنار زده‌شد چون خواهرش تلاش کرد تا آثار و نوشته‌هایش منتشر شود.

قوانین نانوشته‌ای درباره نوشتن زندگی‌نامه درگذشتگان در دوران مدرن وجود دارد که به جای تولد و مرگ، بهتر آن است با حادثه‌ای عجیب از زندگی آن فرد شروع شود و به مرور قصه زندگی‌اش همچون فرش رج به رج پیش برود و بافته شود.

اما پریدو، که نویسنده دو زندگی نامه دیگر درباره ادوارد مونک و استریندبرگ هم هست، زندگی‌نامه نیچه را با نامه‌ای که نیچه در سن ۲۴ سالگی برای دوستش نوشته آغاز می‌کند و این می‌تواند یک شروع غیرمعمولی برای زندگی‌نامه‌ای پر کشش باشد. چرا که این نامه‌ها، برخلاف انتظار، وجه دیگری از شخصیتی را نشان می‌دهد که دوستانی دارد، با آنها معاشرت می‌کند و حتی برخلاف باور عموم، فردی شوخ طبع است، می‌خندد و می‌خنداند.

در ادامه نامه، عشق نیچه به موسیقی و ارادتش به ریشارد واگنر، آهنگساز مشهور نمایان می‌شود.

سال سختی گذشت و سال سخت دیگری هم پیش‌رویمان است. سال‌های سخت هیچوقت آسان نمی‌شوند مگر این‌که شهامت قبول تصمیم‌های سخت را داشته باشیم. امسال تصمیم‌های سختی به همه تحمیل شد اما تصمیم‌های سخت دیگری هم هست که کسی نمی‌تواند آن را برای دیگری تجویز کند. هر کسی باید خودش شهامت مواجهه با آن‌ها را داشته باشد تا بعد از قبولِ سختی نوبت به آسانی برسد. فهم چیستی تصمیم مناسب یعنی پیمودن نیمهٔ بیشتر راه اما تصمیم‌گیری مخصوصاً اگر ازنوع سخت آن باشد نیازمند آرامش و سکونی است که همیشه دمِ دستمان نیست. تعطیلات کشدار نوروز فرصتی برای دورخیز کردن است. فرصتی برای آن‌که در آرامش تصمیم درست را کشف کنیم و باقی سال را براساس آن پیش برویم.

نوروز امسال چه بخوانیم؟

به اندازهٔ سلیقه‌های مختلف می‌توان کتاب فهرست کرد. خیلی از ما هر سال براساس همین فهرست‌ها یکی دو کتاب پراکنده می‌خوانیم اما راه دیگری هم هست. این بار به‌جای این‌که سراغ کتاب‌های پرفروش یا جدید بروید، اول مسئله ذهنی خودتان را مشخص کنید و براساس آن کتاب انتخاب کنید. اگر تغییر و بهبود زندگی شغلی و وضعیت اقتصادی مسئله و دغدغهٔ ذهنتان است، کتاب‌های پیشنهادی ما را رزق نوروزتان کنید تا سال آینده چاق و فربه و البته سلامت باشید و بمانید.

برای ایجاد تغییر لازم است که هم تصویر درستی از آینده داشته باشیم و هم مختصات و ویژگی‌های زمان حال را بدانیم. بنابراین، این معرفی را به دو بخش کلی حال و آینده تقسیم می‌کنیم تا هر کسی براساس استراتژی‌هایی که طرح کرده است، بتواند از این کتاب‌ها استفاده کند. به عبارت دیگر، اگر به دنبال گسترش بازار محصولات یا گسترش خدمات هستید بخش «فردا چه شکلی است؟» بیشتر به کارتان می‌آید اما اگر چالش‌های دیگری دارید و مطلوبتانْ ثبات و امنیت بیشتر است بخش «امروز چه شکلی است؟» را باید در اولویت قرار دهید.

امروز چه شکلی است؟

قبل از هر تصمیمی باید ببینیم کجا ایستاده‌ایم. تا وقتی ندانیم کجا هستیم فقط دور خودمان می‌چرخیم و نه به جایی می‌رسم و نه از آن‌جایی که هستیم لذت می‌بریم. در ادامه ۴ کتاب معرفی می‌کنیم تا تکلیف امروزمان روشن شود:

۱)این است بازاریابی

هر روز که می‌گذرد دنیا بیشتر شبیه یک بازار شلوغ و بی‌سر و ته می‌شود. هر کسی در گوشه‌ای از این بازار محصولی را به دست گرفته و فریاد می‌زند. دکان بعضی‌ها حسابی شلوغ است و باقی با آه و حسرت مشتری‌هایشان را می‌شمرند و آمار دخل‌شان را درمی‌آورند. بعضی فکر می‌کنند مسئله فقط «کیفیت» است و هر کسی که بهترین باشد حتماً «محبوب‌ترین» هم می‌شود. «کیفیت» هنوز هم مهم است اما همه چیز نیست. محصولاتی با کیفیت‌های مشابه سرنوشت‌های متفاوتی داشتند. حالا سرنوشت کالاها و صاحبانشان در دستان قدرتمند «بازاریابی» است اما خیلی‌ها هنوز این خدا را نمی‌شناسند و جز نامی از او نشیندند.