یک روز دیگر

- صبحش کلاس آفلاین¹ داشتیم؛ یعنی آن‌که خبری از استاد و حضور و غیاب نبود، دو سه تا تکلیف و محتوا می‌دهند و چِک² می‌کنی‌ و تیک³ «خوانده شد»ش را می‌زنی والسّلام!
بعدازظهرش هم خبری نبود. پس می‌توانستم امروز را غنیمت بدانم و دو کتاب درسی‌ای را که استاد زبان و تحلیل محتوا معرفی کرده بودند، بخرم.
حوالی چهار و نیم بعدازظهر حرکت کردم. هوا داشت کم کم‌ک سرد می‌شد و رنگ و روی یک روز پاییزی می‌گرفت. لباس هودی⁴ سرمه‌ای رنگی را که پارسال موقع تولّدم، مادرم خریده بود، به تن کردم. مادرم گفت که زودتر بروم که هوا زود تاریک می‌شود. راست می‌گفت؛ تا برسم به کتابفروشی غروب شده بود.
کتاب‌فروشی واژه: روبروی دانشگاه فنی معروف شهرمان، دانشگاه نوشیروانی بود. دانشجویان جوان را می‌دیدم که تک و توک، ماسک به صورت، از این‌ور و آن‌ور دانشگاه خارج می‌شدند. نمی‌دانم چرا یهو دل‌تنگ دوران دانشگاه قبل کرونا⁵ و خوابگاه عجق وجق خودمان افتادم! این روزها به راستی که سخت می‌گذرند.
وارد کتابفروشی شدم. همیشه از دیدن این همه کتاب جوراجور و از همه مهم‌تر نو ، ذوق زده می‌شوم! صاحب مغازه جوان را دیدم، مرا می‌شناخت. سریع رفتم سر اصل مطلب و نام آن دو کتاب را به او گفتم.
اول کتاب زبان را بهم معرفی کرد.

-روبه روی خودت هست، بگیرش: Inside Reading 1

جلد رنگی و قطع وزیری داشت؛ امّا چیزی که بیشتر توجّه‌ام را جلب کرد، عنوان Oxford University Press بود.
خوشحال شدم، یاد دوران کلاس‌های پرخاطره زبان خودم افتادم که چه سریع هم عین برق و باد گذشتند. بیشتر مواقع هم که از ساختمان آن موسسه زبان، کانون زبان ایران، می‌گذرم این خاطرات دوباره مرور می‌شوند. زمانی هم نگذشته از آن دوران: حدوداً پنج سال. ولی گویی که سال‌ها در مخیّله‌ام خاک خورده باشند، از من دور شده اند.

-۹۰هزار تومن

صاحب مغازه حواسم را از خاطرات پرت می‌کند.
۹۰هزار تومان؟! چقدر کتاب‌ها گران شده اند! البتّه برای من فرقی هم نمی‌کرد، پولش را داشتم.
کتاب برای تحلیل محتوا دوتا مورد داشت و من هم آنی را که اکثر بچه‌های ترم قبل می‌خریدند، انتخاب کردم. ارزان‌تر هم البته بود!

-چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
-نه، ممنون همین دوتا را بی‌زحمت حساب کنید.
صاحب مغازه، اندکی درنگ کرد؛
-شماها کدوم دانشگاه درس می‌خونید؟
-فرهنگیان دیگه!
-آها، بابل؟!
-بله…

چه فرقی می‌کرد که بداند کجا درس می‌خوانم؟ لابد می‌خواسته صرفاً جوّ گفت‌وگو کوتاه‌مان را صمیمی کند. من امّا اهمیت ندادم، دو کتاب را گرفتم، تشکر کردم و رفتم.
ساعت ۵:۳۰ شده بود. در راه بازگشت، سوار یک تاکسی نسبتاً قدیمی شدم. راننده‌اش شخص مسنّی بود.
جلو نشستم. راننده از همان اول راه خواست که فضا را دوستانه کند:

-یه دونه مسافر هم پیدا نمیشه!
-بله دیگه، کرونا و قرنطینه کار خودش رو کرده…
-قبلنا همین مسیر _باغ فردوس به سمت شیروخورشید_ تو این ساعت‌ها کیپ تا کیپ ترافیک بود و راه‌بند!
-بله دیگه، الآن هم می‌بینید، داره کم کم شلوغ میشه.
البته به نظرم که این خیابان بایستی عقب نشینی کنه. اصلاً مناسب این حجم و تعداد ماشین نیست. بابل شده درست عین تهران!
-ای بابا، پسرم! عقب نشینی کجا بود؟! اینها بایستی به مردم فرهنگ شهرنشینی و شهروندی یاد بدن که هیْ تک سرنشین نچرخن تو شهر. بخوان هم عقب‌نشینی کنن که این صاحب مغازه ها کوتاه نمیان…
-اینم حرفیه!… شنیدم می‌خواستن تو شیروخورشید یک طرح بزرگی پیدا کنن و یک پل هوایی بزرگ بین شهری چند خطوطه بزنن.
-دلت خوشه‌هاا! اینا همش طرح‌های پیشنهادی بود که با این رسوایی و آبروریزی شورای شهر فک نکنم اصلا عملی بشه، فرمالیته⁶ بود… هییی
یه شهردار خوب هم داشتیم، سریع انداختنِش بیرون….

زیاد وارد مسائل نشدم. فقط تأیید می‌کردم. آخر مسیر بحث چرخید به موضوع کرونا:

-واقعاً راسته این کرونا؟!

با تعجّب نگاهش کردم، البته او متوجه تعجّب من پشت ماسک نمی‌شد!
تازه متوجّه شدم ماسک ندارد.

-معلومه دیگه! شما خودتون تو این هشت نُه ماهی ببینین تعداد مرگ و میر روزانه رو…

گویی صمیمیت اول بحث‌مان قانعش کرده بود. خیلی نرم حرفم را قبول کرد.

-چی بگم والله! امان از این سیاست…. خوشم اومد! از وقار و شخصیتت خوشم اومد، بارک الله! إن شاء الله که تو کارِت موفق باشی پسر!

خودم هم دقیقا نمی‌دانستم چه چیزی در من، او را به وجد آورده بود! البته می‌خواستم بگویم که شما هم کرونا را جدی بگیرید و ماسک بخرید و بزنید که فرصت نشد، به انتهای مسیر رسیدیم و خداحافظی کردم.
یک مسیر دیگر مانده بود که آن را معمولاً پیاده می‌روم. در مسیر باز هم با خود فکر می‌کردم. چه آن دوران زبان‌آموزی را و چه گفت‌وگوی ده دقیقه‌ای قبلی‌ام با راننده تاکسی.
با خودم می‌گویم این دوران هم خودش یک خاطره دیگر می‌شود!
خاطره‌ای که با همه سختی و تلخی‌اش، لااقل یک اتفاق شیرین داشته که با آن بهانه، بخواهیم دوباره مرورش کنیم.
کلید دروازه را می‌چرخانم و همان صدای تکراری… مادر را می‌بینم که طبق عادت همیشگی‌اش می‌آید دَم در که ببیندم.

-دو کتاب شد ۱۱۰هزار تومن!
-دیگه همینه که هست….

*پی‌نوشت‌ها: