سالهاست که ایران کشوری در حال توسعه باقی مانده و دهه‌هاست که دولت‌های مختلف در این مملکت، تلاش می‌کنند با استفاده از انواع ابزارهای رسانه‌ای خود، به توسعه کشور کمک کنند. ایران یکی از مناطقی بوده است که در اولین پژوهش‌های مربوط به ارتباطات و توسعه، مورد مطالعه قرار گرفت و از زمانی که مفهوم ارتباطات و روزنامه‌نگاری توسعه در جهان شکل گرفت، ایران نیز از دور یا نزدیک حضور آن را لمس کرده است. با این حال، مشخص نیست که این روزنامه‌نگاری چقدر توانسته به توسعه کشور کمک کند. در هر صورت، پیش از پرداختن به جزییات این نوع روزنامه‌نگاری، در ابتدا باید معلوم کرد که اصلا منظور از روزنامه‌نگاری توسعه چیست و پس از آن، به شاخه‌ها و نسل‌های گوناگون آن پرداخت. در این کتاب، ابتدا روزنامه‌نگاری توسعه تعریف و سپس نسل‌های تاریخی ارتباطات و روزنامه‌نگاری توسعه، از اولین نسل تا نسل چهارم، مرور می‌شود. این تنها دسته‌بندی موجود در ادبیات روزنامه‌نگاری توسعه نیست اما به نظر می‌رسد برای کتابی مقدماتی درباره آشنایی با روزنامه‌نگاری توسعه، این روش دارای وضوح بیشتری باشد. پس از آشنایی با نظریات مربوط به روزنامه‌نگاری توسعه در جهان، چهره‌های مطرح ارتباطات توسعه در ایران معرفی می‌شوند و نمونه‌هایی از روزنامه‌نگاری توسعه در داخل کشور نیز شرح داده خواهد شد. در اغلب کتاب‌های تالیفی روزنامه‌نگاری، نمونه‌ها اغلب از روستاهای کشورهای دوردست آورده شده‌اند که برای مخاطب ایرانی نامانوس است. بنابراین نگارنده تلاش کرده است برای ارتباط بیشتر مخاطب با بحث، به ذکر چند نمونه ایرانی بپردازد. در پایان کتاب نیز نیازهای روزنامه‌نگاری توسعه در ایران، شرح داده خواهد شد. در بخشی از مقدمه آمده است: در اولین نظریات درباره روزنامه‌نگاری توسعه، گفته می‌شد که توسعه روش‌های تولید، ابزارهای توزیع و کمیت وسایل ارتباط جمعی، باعث توسعه کشورها می‌شود. بعدها اما اغراق در این باره کنار گذاشته شد؛ توسعه ارتباطات جای خود را به ارتباطاتِ توسعه داد و اکنون نیز با وقوع انقلاب ارتباطات و اطلاعات، همه چیز پیچیده‌تر و مبهم‌تر شده است. چون ایران خود را در تلاش برای توسعه معرفی می‌کند، شاید بتوان بسیاری از حجم روزنامه‌نگاری در این کشور را روزنامه‌نگاری توسعه نامید اما به تدریج در این کتاب، با مرور تاریخیِ بحث، مشخص خواهد شد که مفهوم دقیق و غیر موسع روزنامه‌نگاری توسعه چیست.