پاره‌ی نخست مهم‌ترین رخدادهای مطبوعات ایران از روزگار عهد ناصری تا انقلاب اسلامی را در بر می‌گیرد. این پاره با یک یادداشت شروع شده که در آن مؤلف دلیل نوشتن کتاب فوق را متذکر شده‌است. درآمد از دیگر بخش‌های پاره‌ی اول است. در این بخش به تاریخ چاپ و صنعت کاغذگری و نخستین چاپ‌خانه‌ی ایران در اصفهان و دیگر شهرهای پیشگام در صنعت چاپ اشاره‌ای گذرا شده‌است. هم‌چنین در دیگر بخش‌های این مجموعه به نخستین‌ها و اولین‌ها برمی‌خوریم از جمله: – کلکته زادگاه روزنامه‌نگاری فارسی است، – میرزا محمدصالح شیرازی بنیادگذار نشریه‌ی بی‌نام روزگار محمدشاه قاجار و نخستین ایرانی دانش‌آموخته‌ی روزنامه‌نگاری است؛ – مستر داتس لقب اولین استاد روزنامه‌نگاری ایرانیان را دارد؛ – صنیع‌الملک نخستین دانش‌آموخته‌ی شکل مطبوعات است که دوره‌ی آموزشی را در ایتالیا گذرانده بود. – روزنامه‌ی ملتی را می‌توان نخستین نشریه‌ی ادبی ایران دانست. – روزنامه‌ی ملتی اولین نشریه‌ی توقیف شده‌ی ایران است. – نخستین نقد مطبوعات را آخوندزاده نوشت و اولین پاسخ نقد مطبوعاتی را مرتضی قلی نوشت. – اشرف‌السلطنه اولین زن عکاس ایران است. – اولین نشریه‌ی محلی ایران زاهر یرادی باهرا (اشعه‌ی روشنایی) در ارومیه به زبان ارمنی چاپ شد. – میرزا ملکم ناظم‌الدوله نخستین استفاده کننده ابزاری از مطبوعات و از پایه‌گذاران دشنام و هتاکی مطبوعات فارسی است. – نخستین مطلب دنباله‌دار در مطبوعات، گزارش سفر محمدشاه قاجار مندرج در نخستین نشریه‌ی ایران است. روزگار ناصری، عهد مظفری، دو دهه‌ی پایانی قاجار، ایام پهلوی اول، زمانه‌ی پهلوی دوم، دوره‌ی انقلاب از دیگر بخش‌های پاره‌ی اول کتاب تاریخ مطبوعات سید فرید قاسمی است. هم‌چنین مؤلف در قسمت «برای مطالعه‌ی بیش‌تر» فهرست بیش از ۶۰ کتاب را درباره‌ی تاریخ مطبوعات ایران آورده که منابع بسیار خوبی برای دانشجویان رشته‌های روزنامه‌نگاری و علاقه‌مندان به تاریخ مطبوعات است. و سرانجام پاره‌ی دوم درحقیقت مطلبی است از دکتر یونس شکرخواه، استاد دانشگاه علامه طباطبایی، درباره‌ی پیشینه‌ی روزنامه‌نگاری جهان. این پاره نیز درعین کوتاهی و اختصار اما پربار است و مفید. به هرروی قرار گرفتن این دو مطلب در کنارهم برای دانشجویان روزنامه‌نگاری لازم به نظر می‌رسد.