چرا موسیقی؟! آن روز که حرف‌های «ناگفته» در گلویم می‌خشکید؛ آن روز که احساس ترس از «سکوت» را فریاد می‌کشید؛ آن روز که حرف می‌زدم، اما صدایی نداشت؛ آن روز که گم شدم در «هیاهوی جمع!»؛ آن روز که نتوانسته‌ام بگویم «آه!» ... و نتوانستم بگویم «هورا!» آن روز که نتوانستم «شاد» باشم ... و ... «بگریم»؛ آن روز که «زمان» نمی‌گذشت و لحظه‌ها خشکشان زده بود؛ آن روز که ... به راه افتادم؛ باز هم «رفتن»؛ «شدن»؛ «حرکت»؛ «رقص لحظه‌ها»؛ «فریاد احساسهای خفته»؛ «موسیقی!» یک لحظه «فکر» پرسید: «چرا موسیقی؟» ـــ نمیدانم؛ راستی «چرا موسیقی؟!» هر روز بعد از قدم زدن روی شستی‌های پیانو، در راهروهای تنگ و تاریک «فکر»م راه می‌رفتم تا شاید بفهمم: «چرا موسیقی؟!»