عبدالقادر بیشتراز یک ساعت تمام با خود فکر کرد که اینجا با او چه خواهند کرد و هر بار فکر تازه‌ای او را نگران می‌ساخت. عاقبت در اطاق باز شد و دو مأمور ویژه داخل شدند و بلافاصله یکی ازآن دو او را صدا زد:

ـ عبدالقادر؟

ـ بله خودمم.

ـ پاشو بیا!

ترس عبدالقادر بیشتر شد. به پا ایستاد و به دنبال آن دو مأمور از دو راهروی پیچ در پیچ گذشت و بعد در انتهای سالنی توقف کردند. یکی از دو مأمور در را گشود اما خودش داخل نشد. مأمور دیگر و عبدالقادر وارد اطاق شدند و همین که در بسته شد ناگهان سرو صدای داخل راهرو قطع شد و بجای آن اضطراب و هراس در سینه‌ی عبدالقادر نشست. عبدالقادر چشمانش را در اطراف اطاق دادگاه چرخاند و قبل از هر چیز صورت مصمم و مغرور مردی که در برابرش پشت میزی سیاه قرار گرفته بود نظرش را جلب کرد. نگاه او ازآن فاصله اضطراب را در دل عبدالقادر به حرکت واداشت طوری که به تمام رشته اعصابش نفوذ کرد و اورا به ضعف و بی‌حالی کشاند.

ـ بیایید جلوتر زود باشید.

مأموری که درکنارش ایستاده بود زیر بازویش را گرفت و او را به سمت میز کشاند و در همان حال آهسته زیرگوش عبدالقادر گفت:

ـ اون آقا رئیس دادگاهه، عالیجناب سعدون. رفتی جلوش سلام کن.

ـ باشه باشه.

عبدالقادر مقابل قاضی ایستاد و مأمور عقب رفت و کنار در بی‌حرکت ایستاد. در این هنگام چیزی که بیشتر قابل حس بود صدای ضربان قلب عبدالقادر بود که آن را بخوبی می‌شنید. در سمت چپ او مردی بر روی صندلی نشسته بود که رویش را به سمت دیوار گردانده بود و عبدالقادر نمی‌توانست از آن نقطه چهره او را ببیند. گویا مرد شاکی بود که بی‌شباهت با کسی که با او درگیر شده بود، نبود. همین که چشمش به او افتاد ترسش بیشتر شد. نمی‌توانست سر پا بایستد. پاهایش می‌لرزید. جرئت نمی‌کرد روی صندلی بنشیند. طوری نفس نفس می‌زد که گویی جنایتی مرتکب شده بود. او از هم صحبت شدن با رئیس دادگاه وحشت داشت. سکوت پراضطرابی اطاق دادگاه را فرا گرفته بود و او که همچنان انتظار می‌کشید چشمش به پشت سر قاضی سعدون بر روی دیوار افتاد.