این کتاب شامل رشته حوادثی است راجع به آینده ملت و دین ایران که «اورمزد» وقوع آنها را به زرتشت پیشگویی میکند. این پیش آمدها، هرکدام در دوره مشخصی اتفاق می افتد، دوره ماقبل آخر که هنگام تاخت و تاز «دیوان ژولیده موی از تخمه خشم» و اهریمن نژادان چرمین کمر است، قسمت عمده متن کتاب را تشکیل میدهد. در این دوره، زنگیان و آوارگان و فرومایگان، سرزمین ایران را فرا گرفته، همه چیز را میسوزانند و تباه میکنند. این تغییرات قهقرایی نه تنها بر مردمان، بلکه بر جانوران و رستنیها و عناصر طبیعت نیز تاثیر میگذارد. در زمین و آسمان، نشانه هایی نظیر پاره ای از نشانه هایی که در تورات و انجیل نیز آمده، پدیدار میگردد. در خورشید لک هایی ظاهر میشود، شیوع جنایات، خشکی زمین، فسادِ جسمی و روحی مردم از علامات این دوره است. افسار دیوِ خشم گسیخته میشود و به همه چیز لطمه میزند. احکام و سنن، دیگر مراعات نمیشود، بادهای گرم و سرد میوزد، ولی باران نمیبارد. این احوال همواره سخت تر و تاریکتر میشود و اهریمن، پیروزمندیِ خود را به صدای بلند اعلام میدارد، اما ناگهان درهای امید باز میشود و کتاب، با لحن خوشبین تری به پایان میرسد