- مارتا! اگه ممکنه این‌قدر توی آزمایشگاه من پَرسه نزن... باشه؟ - داری چی درست می‌کنی دنی؟ - ببین اگه کسی توی یه آزمایشگاه رباتیک باشه، دلیل نمیشه که داره چیزی درست می‌کنه. – طبیعتاً اینو نمی‌خواستم بگم. متأسفم دنی! واقعاً! مارتا و من اصلاً از لحاظ قیافه و هیکل شبیه هم نیستیم؛ انگار که خواهر و برادر نیستیم. خُب شاید از لحاظ اخلاق هم خیلی تفاوت داشته باشیم. او چاق(الآن به من لگد می‌زند!) و قدّ بلند هست برعکس، من لاغر و قد کوتاه هستم. او پوست سفید و برفی دارد و پوست من، طلایی هست. او همیشه درحال حرف زدن و خندیدن هست ولی من بیشتر اوقات سکوت اختیار می‌کنم. شاید برای این‌که حرف احمقآن‌های نزنم و آبرویم نرود. چون عینک می‌زنم، بقیه به من لقب« چهارچشم» می‌دهند. شرم‌آور است! ولی کارِ دیگری از من بَر نمی‌آید و نمره‌ی چشم من خیلی کم است. مادر از توی آشپزخانه داد زد: - دنی! مارتا! شام حاضره. مارتا شکلکی دَرآورد و شتابان از آزمایشگاه من بیرون رفت. اینجا آزمایشگاه مجهز رباتیک هست و من دَنی‌ کایانِ 13 ساله یک نابغه در زمینه ساخت ربات هستم....