«چه افکاری! «سوسک پرنده» روزی همانند یک پروانه دراطراف چراغ برق می‌پرید و بال‌های ظریف و حساسش را حرکت می‌داد و در فکر و خیال من شگفتی می‌آفرید. اما اکنون چه! چگونه باور کنم آنچه که در خاطرم باقی مانده است. «سوسک پرنده» و پروازش را باور کنم یا این «چشم خیرۀ آدمی» را که گویی دست ماهر و با تجربۀ یک نقاش نامریی آن را بر روی سقف اطاق من که روزگاری به منزلۀ کف زمین خانه‌اش به حساب می‌آمده، ترسیم کرده است، چشم دقیق و کاملی که از نگاهش یک نوع ابهام و اضطرابی که تاعمق یک برزخ رفیع و گسترده راه یافته، خوانده می‌شود و مثل این است که مدام مرا از خودم منع می‌کند و از آیندۀ غم‌انگیزی که از پیش، به دست پنجه‌ها و اراده‌ام، این عاملین زمان فناناپذیر آسمانی، ساخته‌ام، آگاه می‌سازد و هشدار می‌دهد. عجیب است که این چشم آدمی هشیارتر از من عمل می‌کند. چشمی که یک نقاش می‌بایست دقایقی یا ساعت‌ها با حوصله و علاقه روی آن کار کند تا این معنای شگفت را که گویی از دریچۀ چشم ارواح برزخی نگاه می‌کند، خلق کند. چشمی که جاذبۀ نگاه نسلی از فرزندان آدم را در خود دارد.