این مجموعه شعر شامل 22 شعر سپید و دو نوغزل است. شعر هایی همچون : بودای به دار آویخته، چراغ افروخته، پرواز خاکستری، موسای بر دار، خمیازه خاکستری قبر، آتش در گورستان، زخم‌های کهنه، گلویِ افق، عطشِ رویِ دار، و سکوتِ تلخِ خدا، از جمله اشعار این مجموعه اند. حتوای اشعار این مجموعه، ترکیبی از افکار فلسفی- عرفانی با نگاهی هنرمندانه به عواطف و احساسات بشری و همچنین آمیزشی هنرمندانه با برخی مسایل اجتماعی است. زبان این اثر نیز زبانی ترکیبی است. به این معنی که هم از پتانسیل های ادبیات کلاسیک فارسی در آن استفاده شده و هم شاعر سعی کرده در بستر زبان تخاطب، به نوآوری هایی دست یابد که در این کار نیز نسبتا موفق بوده است. عنوان این مجموعه، یعنی «نیچستان» نیز نشان دهنده دیدگاه فلسفی شاعر و توجه او به فلاسفه غرب از جمله نیچه است. احمد خدادادی متولد 1368 و کارشناس ارشد فلسفه غرب است. او علاوه بر شعر، دارای تأملاتی در باب فلسفه است که بزودی منتشر خواهد شد. در ادامه یکی از از اشعار این مجموعه تقدیم می شود: و تو ... و تو به آخرین نگاه و توبه آخرین گناه و او میانِ تن به تن ظهور می‌کند و تن به تن ظهور می‌کند و تن ظهور می‌کند. خدا ضمیر متصل به آخرت صدا شهید ... ... واژه‌ای نبود تا بیارمت و من غروب می‌شوم و تو تبسم جدید بر لبم دوباره می‌نوازمت و من دو با رِ می ‌نوازمت به فا سِلِ به لا جورد سی‌ نه‌ها به صد به صد، به سیصد و ... و من به دود بی‌دلیل، دال می‌شوم که این صدا به آخرش خدا شود به اولش و او ضمیر متصل به آخرِ ...