دو شعر از این مجموعه:

تونل زمان

سرِ قایم باشک دارد
ثانیه شمار

 مسیرِ قدم‏ هایش را می‏ شناسم
در چشم‏ های ماه
مقصد؛
آن سوی تونل زمان است.

می‏ دوم
پشتِ دیوارِ کودکی
شاید کسی
پیدا کند مرا.

یاد یاران

عصرهایی به رنگ دوشنبه و
قند،
عقیق بود
در زمزمه‏ ی شعر

این نفس نفس زدن‏های
فنجان چای
تنها،
برازنده‏ی قامت جمعه است.