شاهنامه آخر زمان دفتری از اشعار است که به سبک حماسی و بر وزن شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی سروده شده است. این دفتر در چند باب جداگانه تنظیم شده است. سراینده ابتدا به توصیف  فساد  روزگار ما، دگرگونیهای اجتماعی و اخلاقی در توده مردم اعم از مردان و جوانان و زنان و فقرا و ضعیفان و... پرداخته است.  در مرحلۀ بعد حالروز مردمان ضعیف و فلک زده در  ایران و جهان،وضعیت سیاسی جهان و اوضاع مسلمانان، جنگ و کشتارهای سفاکانه سالهای اخیر، برهم خوردن شرایط طبیعی و اقلیمی و بروز بلایای غیرمنتظره را به نظم درآورده است. آنگاه با سرودن از تاریخ معاصر ایران بخصوص انقلاب و جنگ، وضعیت حاکمان و بالانشینان و اعقاب و آقازاده ها و نوکیسه گان و  و نابرابری های اقتصادی و غیره را به تصویر کشیده است. در بخش دیگری از کتاب، قطعیت وقوع رویداد مهم و تاریخساز ظهور ابرمرد و ناجی آخر زمان را بر اساس اندیشه های جهانی و ایرانی و مسیحی و مسلمان با لحن حماسی بیان میکند. و سرانجام در بابهای پایانی دفتر اشعار خود، با الهام از روایات شیعی رایج در میان مردم در بارۀ نحوۀ ظهور،  شکوه و عظمت جهانگیر این رویداد را با توصیفی شاعرانه آمیخته است. این بخش شامل تشریح شاعرانه حال و هوای ایام ظهور و چگونگی انتشار خبر و هیجانات و تحول روحی مردم از آن و مسیر حرکت ابرمرد است. یک باب کامل به توصیف تکاپوی سراسری ملت ایران از اقوام و مناطق و شهرهای مختلف اختصاص یافته است. باب آخر آن نیز در توصیف شکوه استقرار دستگاه دادورزی و عدل گستری و تازه شدن رسم دینداری به معنای جهان شمول آن می باشد.