در دیبچه‌ی شاهنامه‌ی فردوسی، در گفتار اندر آفرینش چنین آمده: پس از پدید آمدن چهار گوهر و گنبد تیزرو و زمین،__گیاه رست با چند گونه درخت__، از آن پس جنبنده آمد پدید__، نه گویا زبان و نه جویا خرد__.آنگاه مردم آمد پدید.

پرسش این است که مردمان تازه پدید آمده در سپیده دم تاریخ چه نیاز‌ها، بیم ها و آرزوهایی داشته‌اند؟ چه کنش های عاطفی و خردورزانه‌ای برای برآورده کردن نیاز‌ها و آرزوها و رویارویی با بیم ها و هراس ها از خود بروز داده‌اند؟ آیا از این بیم و نیاز و آرزو و دست آورد، می‌توان نشانی در شاهنامه‌ی فردوسی جست؟ جوینده نیازمند چه ابزارهایی است؟ بی گمان شناخت اسطوره به عنوان صورتی از اندیشه می‌تواند ابزاری کارآمد باشد.