پی بردن به جایگاه عرفانی و مقام عارفان به آسانی امکان پذیر نیست، یکی از شیوه های دستیابی به این مهم، بررسی نظریّات ودیدگاه هایی است که عارفان دربارۀ یکدیگر اظهار داشته اند. در این میان، یکی از پردامنه‌ترین، همه‌جانبه‌ترین و بدیع‌ترین دیدگاه‌ها را می‌توان در مقالاتِ شمس تبریزی جست. شمس تبریزی، عارفِ بلندآوازۀ قرن هفتم هجری، دارای دیدگاه‌های جالبی دربارۀ بسیاری از عارفان پیشین یا معاصر خود است که در ادبیات عرفانی و شناخت این بزرگ مردانِ عرفان از اهمیّتی ویژه برخوردار است. در اثر حاضر، علاوه بر مروری بر گسترة علمی شمس تبریزی، دیدگاه های او در مورد عارفان برجستة مسلمان، از رابعه عدویه گرفته تا مولوی، مورد بررسی، نقد و نظر قرار گرفته است.