این کتاب از جمله کتب پژوهشی و تحقیقاتی از انتشارات قانون یار به مدیر مسئولی دکتر بهنام اسدی به شماره مجوز 12161 (استان تهران) می باشد. مطالعه این کتاب به تمامی اساتید، حقوقدانان، قضات، وکلا و دانشجویان رشته حقوق پیشنهاد می گردد.همچنین استفاده از این کتاب برای انجام امور تحقیقاتی همچون نگارش مقاله، پایان نامه و رساله دکتری مفید و کارساز می باشد. انتشارات قانون یار از شما عزیزان جهت چاپ آثار علمی و انتشار کتب خویش در این انتشارات دعوت به عمل می آورد. تبدیل پایان نامه به کتاب با شرایط خاص و ویژه انجام می گردد. 02166979519 و 02166979526 تماس با مشاور 09100636002 ((با قانون یار رتبه تک رقمی بیار))

فهرست، پیشگفتار و مقدمه کتاب حاضر بدین شرح است:

فهرست مطالب

بخش اول.. 13

مفهوم شناسی و مبانی نظری

بخش دوم.. 33

تحلیل‌ ادله‌ فقه امامیه تعلق‌ حق‌ فرزندآوري به‌ زوجین‌

فصل سوم.. 81

تبیین وظایف حکومت در فرزندآوری از منظر فقه امامیه

منابع و مآخذ.. 103

پیشگفتار

در شریعت اسلام انتخاب همسر و پیوند قانونی دو جنس مخالف و رابطه زناشویی میـان آنـان شالوده تشکیل خانواده و اساس پی‌ریزی تکالیف زوجین نسبت به یکدیگر و اعضای خانواده تلقی می‌شود. اسلام در پرتو تشریع ازدواج، اهداف و انتظارهایی را تعقیب می‌کند و از همسران نیز توقع و انتظار دارد تا این اهداف را در نظر بگیرند و با فراهم آمدن این اهداف، هـم زمینه شکوفایی توان نهفته و استعداد بالقوه در نهاد انسان مهیا می‌شود و هم ذخیره‌ای گران و سرمایه‌ای بی‌پایان و جاودانی مانند تربیت نسل پاک و فرزند صالح به بشـریت ارزانی می‌شود. بر این اساس، ازدواج آثار نیکو و پرارزشی همانند اطاعت و امتثال فرمان خدا، دستیابی به آرامش درونی و مهر و رأفت توأم با صمیمیت، برپایی سنت رسول خدا، حفظ دین و اجتناب نفس از وقوع در حرام و تولید نسل را به دنبال دارد. برخورداری از نعمت فرزند آوری و تربیت اولاد شایسته نیز یکی از آثار نیکوی ازدواج است که از دیرباز کانون توجه طرفین نکاح و خانواده‌ها بوده است. از دیدگاه اسلام داشتن فرزند، یک مزیت به‌حساب می‌آید و از آن به‌عنوان بـازو و پشتوانه خانواده، سبب ازدیاد روزی و خیر و برکت برای پدر و مادر و مایه انس و دلگرمی زوجین و تداوم حیات مشترک آنها و همچنین منبع ارزشمندی برای پیشبرد اهداف شریعت تعبیر می‌شود. یافته های پژوهشی برخی از محققان گواه و موید این مطلب است. از سویی دیگر یافته‌های های پژوهشی و مشاهده های بالینی حاکی از آن است که نبودن فرزند در محیط خانوادگی از عوامل ناپایداری زندگی مشترک است. فرزند، به خصوص فرزند خردسال، پیوند دهنده پدر و مادر است و از این رو بی فرزندی و کم فرزندی باعث تزلزل خانواده می شود. همچنین، نداشتن فرزند باعث بی علاقگی نسبت به زندگی مشترک می شود.