به این مناسبت که  پژوهشگران و دانشجویان علاقه‌مند به میان‌رشتگی لزوم آشنایی با زبان بسیاری از رشته‌های علمی را احساس می‌کنند، صرف دسترسی به فرهنگ‌ لغت عمومی یا حتی فرهنگ تخصصی رشته‌ای خودشان کفایت نمی‌کند. بلکه باید به سطح بالاتری از زبان‌آموزی صعود نمایند.

از یک طرف، شکل‌گیری مجموعه‌ای از مفاهیم مشترک و آشنا، مقدمه‌ای برای تشکیل زبان میان‌رشته‌ای است. از طرف دیگر، می توان با ریشه‌شناسی اصطلاحات زبان علمی به یک مجموعه واژ ریشه‌ها رسید که فهم زبان رشته‌های مختلف را تسهیل نماید. پس، مسامحتا می‌توان از یک «زبان میان‌رشته‌ای» مفروض سخن گفت.

در واقع، این فرهنگ اشتقاقی اقدامی مقدماتی در راستای تسهیل فهم علمی چندرشته‌ای نزد پژوهشگران جوان است. مولف با گردآوری واژ - ریشه‌های مشترک لاتین و یونانی که در مبنای اصطلاح‌سازی اکثریت تمام علوم و فنون قرار دارند، و همچنین ذکر مصداق‌های کافی از  آن، خواننده محترم را به تمرین در این قلمرو تشویق کرده است. آشنایی و تمرین با چنین سرمایه زبان‌شناختی به منزلۀ راهی میان‌بُر در فهم زبان‌ رشته‌های مختلف و استفادۀ بهتر از تحقیقات چندرشته‌ای است. در حقیقت، شناخت ریشه‌های اصطلاحات علمی منجر به گسترش دیدگاه علمی محققان - حتی فراتر از رشته علمی مورد علاقه خود-  می‌گردد؛ و این خود گامی بزرگ در «میان‌رشته‌ای شدن» است.